ÖLÜM KOKAN GECE

Bu öykü 1999'daki o büyük deprem günlerinde yazılmıştır.


Kadın başını gökyüzüne kaldırdı. Süzülerek ilerleyen gri bulutları gördü. Çocukluğunun rengarenk pamuk helvalarını anımsadı. Derin bir iç çekti. "Şimdi çocukluğu anımsamanın sırası mı!"Ölüm kokan bu gecede en son anımsanacak şeydi çocukluk. O sıcak yaz gecesinde, hep birlikte geç kalmış bir depremi bekliyorlardı. Çay bahçesinin kalabalığına bir göz attı. Herkes suskundu. Bir önceki günün yorgunluğu yüzlerinden okunuyordu. Günlerdir çadırlarda, otomobillerde geçirilen zamanlardan yorgun düşmüşlerdi. Yaşadıkları o korkunç "kırk beş saniye" belleklerine kazınmıştı. Adaların ateşböceklerini andıran ışıklarına baktı. "Başka bir zaman olsaydı seyretmeye doyum olmazdı "diye mırıldandı. Çay bahçesindeki televizyonda, bir kadın spiker tam yetmiş iki saattir yayınlanmakta olan deprem haberlerini okuyordu. Yüzünde acı ve hüzün vardı.
Yanındaki sandalyede uyuyan arkadaşına baktı. Nasıl da mışıl mışıl uyuyordu! İki gündür bir dakika olsun gözünü kırpmamış olduğunu anımsadı. Uykusuz geçen gecelerin sabahında evine alelacele, adeta bir hırsız gibi girip duş alıyor, bir fincan neskafe içip hızla giyiniyor, az sonra kendini yine yollarda işine giderken buluyordu. Üzgün ve yorgundu.
Tatlı bir uyku bastırmıştı. Gözlerini kapatıp uyumayı denedi. "Olmuyor", diye söylendi. Televizyonun sesi sonuna kadar açıktı. Ekrana bakıp yüzünü buruşturdu. Kartondanmışçasına birbiri üstüne yıkılıveren apartmanların görüntüsü iç parçalayıcıydı. "Bir savaş çıksa bu kadar kıyım olmazdı". Çimenlerin üzerine serdikleri battaniyelere sere serpe uzanıp uyuyan insanlata baktı bir süre. İnsanoğlunun koşullara bu denli uyum sağlayabilmesine oldum olası hayran kalmıştı.
Yan masada oturan birkaç kadın sohbet ediyorlardı. İster istemez kulak misafiri oluverdiği sözler dikkatini çekmekte gecikmedi. Geçkince bir kadın sesiydi duyulan. Öfkeli bir ses tonuyla bir sonraki seçimlerde hiçbir partiye oy vermeyeceğini haykırıyordu. Az sonra erken emeklilik konusu gündeme geldi. Ülkenin neredeyse tüm sorunlarının nedeni işçilerin kırklı yaşlarda emekli olmasıydı ona göre. Bu yüzden değil miydi yabancı ülkelerin iki kuruşuna muhtaçlığımız? "Ben çalışarak bulunduğum yere geldim. Otuz beş sene dolu dolu çalıştım" diyordu bir kadın. Almanya'dan kesin dönüş yapmıştı. "İki yıl oldu geleli. Buralara çakılıp kaldım" diyordu. "Çocuklar Almanya'da kaldı. Onları çok özlüyorum. Kocam, ben bu gurbet ellerde mi öleceğim, deyip durdu. Üç vardiya çalışıyordu. Güneş yüzü görmez olmuştu. Sonunda emekli oldu. Ona uyup ben de buralara geldim." "Hastanelerin haline üzülüyorum" diyordu bir başkası. "Adeta tüylerim ürperiyor. Bu afet Allah'ın bir hikmeti amenna ama, hastanelere gidiyorsun kuyruk, bankaya gidiyorsun kuyruk. Halbuki bir kişi yerine üç kişi çalıştır, herkes de adam gibi muamele görsün, değil mi cancağazım?"
Televizyon ekranındaki yetkili, kriz merkezlerinde depremle ilgili tüm tedbirlerin alındığını, kimsenin yelaşa kapılmamasını buyuruyordu. En kısa zamanda çadır kentler kurulacak, yaralar sarılacaktı. Bir önceki yıl depremle sarsılan başka bir yörenin halkı, felaketle yeni karşılaşanlara öğütler veriyorlardı beyaz camdan. Kadın yine derin bir iç geçirdi. Bu halkın felaket anlarında gösterdiği dayanışmayı normal günlerde de gösterebilmesini ne kadar isterdi! Aynı halk değil miydi, milli bayram haline getirdiği futbol karşılaşmalarında coşan; takımlarının yenilgileriyle ağlayan!
Gün ağarmaya başlamıştı. Televizyonda konuşan spiker şimdi enkaz kaldırma ve kurtarma çalışmalarından bahsediyordu. Binlerce ölü, on binlerce yaralı vardı. Ne müthiş bir felaket, diye geçirdi içinden. Ağlayamıyordu. Gözyaşları kurumuştu sanki. Oysa için için köpüren bir deniz gibiydi yüreği. Patladı patlayacaktı... Yerinden doğruldu. Yanındaki sandalyede uyumaya çalışan arkadaşını uyanmış, mahmur gözlerle kendisine bakar buldu. "Haydi kalkalım. Bizim eve gidip kahvaltı edelim" dedi yorgun bir ses tonuyla. Sesi fısıltıyla çıkıyordu. Arkadaşı yattığı yerden doğruldu; üzerini silkeledi; kalktı. İki kadın artık tenhalaşmış olan alandan yavaşça uzaklaşırken, sahilden belli belirsiz duyulan dalgaların sesi, martı çığlıklarına karışıyor; yeni bir günü muştuluyordu.

AĞUSTOS 1999
İSTANBUL

YÜREĞİM KAR YANGINI

"Fatoş, bir fincan neskafe getirir misin kızım."
Dr. Enis Mimaroğlu, pencereyi açıp dalgın bir ifadeyle, yağan kara baktı. Mevsimin ilk karıydı. Kar tanecikleri caddeye değer değmez yok oluveriyorlardı. Küçük bir çocukken, geceleri annesinin renkli bir kitaptan okuduğu "Karlar Kraliçesi" masalını anımsadı. Çocuk aklıyla masala inanır, bir süre uyur gibi yapıp gözlerini yumar; karlar kraliçesinin elinden tutup kendisini o macera dolu karlar ülkesine götürmesini beklerdi. Az sonra, uykuya daldığında, düşünde kendini gizemli karlar ülkesinde, "Karlar Kraliçesi" nin kızağında buluverirdi. Yanında oturan kraliçe güzel sesiyle daha önce hiç duymadığı bir ezgiyi mırıldanırken, birden günün ilk ışıklarıyla uyanır; az önce yaşadıklarının bir düş oluşunun hayal kırıklığıyla bütün gün içi sıkılırdı. Annesinin okuduğu masal kitabını eline alıp bir süre oyalanır, sayfalarını gelişigüzel karıştırdığı kitabın albenili resimlerine dalıp giderdi. "Ne güzel günlerdi", diye mırıldandı. "Kaygısız, alabildiğine rahat..."
"Geçmişe dalıp gitmeyi bırakmalı." Annesinin ölümünden beri, tam bir yıldır, çocukluk anıları Enis'i rahat bırakmıyordu. Gündüz düşlerinin birinde, genç ve yakışıklı bir subay olan babasıyla bir davetten yeni gelmiş olan annesi oda kapısını hafifçe aralayıp, biricik oğlunu hayranlıkla seyrediyor; bir diğerinde yine annesi, o sabun ve kolonya karışımı kokusuyla oğlunun yanıbaşında oturarak sessizce masal okuyordu.
Annesinin ani ölümü Enis'i oldukça sarsmıştı. Yaşlı kadın, bir kış sabahı kahvaltı masasında birden fenalaşmış, birkaç dakika içinde ölüvermişti. Enis, çaresizce annesinin ölü bedenine bakmış, yaşlı kadını uyandırmaktan ürker gibi fısıltıyla konuşmuştu: "Annem öldü."
"Şimdi acı anıların sırası değil. Şu enfes kar manzarasının tadını çıkarmalı." Bir mddet lapa lapa yağan karı seyretti. Caddenin iki yanındaki ağaçlar kısa sürede gelinler gibi bembeyaz tüllerle süslenivermişlerdi. Doğrusu manzaranın keyfine diyecek yoktu. Bu güzel manzaranın karşısında kremalı bir fincan neskafe içmenin ayrı bir zevki vardı.
"Fatoş, neskafemi bol kremalı hazırla olur mu!"
"Yaşadıklarım, bana anlık zevklerin tadına varmayı öğretti. Zaman akıp giderken, yaşamayı ertelememeyi de..." Kendini daha önce hiç bu kadar zinde hissetmediğini fark etti. Hayatı dolu dolu yaşamak ne kadar hoştu! Sekreterinin getirdiği neskafeden bir yudum içti. Tadı nefisti.
"Bugün, bütün hücrelerimle yaşadığımın farkına varmak istiyorum. Prof. Dr. Enis Mimaroğlu bugünü "kar tatili" ilan etti. Bütün hastalara duyurulur.!"
"Fatoş, kızım randevulu hastaları telefonla arayıp randevularını başka bir güne erteletir misin. Soranlara, doktor beyin çok önemli bir işi çıktı, dersin."
Enis, sekreterine randevuları canı öyle istediği için ertelettiğini söyleyemezdi. Şimdiye dek, hastalarıyla oldukça ilgili, çalışkanbir hekim imajı çizmişti. Sekreterinin güvenini sarsmak onun gibi bir hekime yakışmazdı. Bunları düşünürken, aklına parlak bir fikir geldi. Aybaşındaki sempozyum için İstanbul'da bulunan meslektaşlarına şehri gezdireceğini söyler, olur biterdi. Bu buluşundan dolayı kendisiyle gurur duydu.
Fatoş'un sekreterliğine diyecek yoktu. İşini profesyonelce yapıyor; gün boyu kendisine yardımcı olmaya çalışıyordu. "Bir de üzerime bu kadar düşmese!" Dile kolay yedi yıldır birlikte çalışıyorlardı. Sekreteriyle aralarındaki kardeşlik ilişkisinden memnundu memnun olmasına ama, yine de Fatoş'un gösterdiği aşırı ilgiden bunalıyordu.
"Fatoş, karım ararsa Psikiyatri sempozyumu için yurtdışından gelen arkadaşlarımla bir İstanbul turuna çıktığımı söylemeyi unutm olur mu."
Profesör Dr. Enis Mimaroğlu dolabından koyu haki renkli paltosunu çıkardı; giydi. Kaşkolü, şapkası siyah deri eldivenleri elinde, oda kapısını sessizce açtı. Fatoş, önündeki gazetenin bulmacasına dalmıştı. Profesörü birden karşısında görünce irkilir gibi oldu.
"Fatoş, ben çıkıyorum kızım." Dr. Enis, karlarla kaplı İstanbul sokaklarını keşfe çıkabilirdi artık. "İstanbul, bekle beni geliyorum", diye mırıldanırken, kendi kendine gülümsüyordu.